Η ιστορία…

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι, αφού το εστιατόριο μου χρηματοδότησε τη βίζα εργασίας του σερβιτόρου μου, θα με μήνυε μόλις θα μπορούσε νομικά να σταθεί στα δύο του πόδια.

Ο σερβιτόρος

Ο μάγειρας μου ήξερε έναν άντρα – ας τον ονομάσουμε Γιάννη – που μετακόμισε στο Μπουένος Άιρες από την Ευρώπη και αναζητούσε δουλειά. Ο σύζυγός και επιχειρηματικός μου συνέταιρος δοκίμασε μερικούς ανθρώπους, αλλά ο Γιάννης είχε πολύ καλύτερο παρουσιαστικό, ήταν ντυμένος καλά, σέρβιρε καλά κρασί, είχε άφθονη εμπειρία σε salon, μιλούσε τρεις γλώσσες και έκανε τους πελάτες να γελούν. Τον προσλάβαμε αντί για μια ντόπια κοπέλα από την Αργεντινή.

Επιπλέον, δεδομένου ότι ήταν φίλος του μάγειρα μας και χρειαζόταν τα χρήματα, σκεφτήκαμε: “Ας του δώσουμε δουλειά.” Στις ΗΠΑ, ο πρώτος κανόνας είναι: μην προσλαμβάνετε κανέναν παράνομα.

Έπρεπε να τον γράψουμε στα λογιστικά βιβλία, αλλά δεν είχε βίζα. Και ενώ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο, δεδομένου ότι είναι σύνηθες στην Αργεντινή  το προσωπικό να κάνει δουλειές στην “μαύρη” και να πληρώνεται καθημερινά. Έτσι λοιπόν τον προσλάβαμε.

Famous last words

Βασικά δώσαμε στον Γιάννη τη δύναμη να μας μηνύσει. Ξέρω ότι πρόκειται για αμοιβή, αλλά απαίτησε τόσα πολλά χρήματα και είχαμε τόσες πολλές δαπάνες ανοίγοντας ένα δεύτερο εστιατόριο, που ακόμα πληρώνουμε τις δόσεις.

Ο Γιάννης εργάστηκε δύο-τρια μεροκάματα εκείνη την εβδομάδα, ζητώντας τελικά από το εστιατόριο να υποβάλει αίτηση θεώρησης βίζας για λογαριασμό του. Ως ιδιοκτήτης-chef, εγώ ήμουν εγγεγραμμένη ως αυτοαπασχολούμενη εκείνη τη στιγμή κάτι που δεν μου επέτρεπε να το πράξω, αλλά μόλις γίναμε SRL (εταιρεία περιορισμένης ευθύνης), μπορούσαμε, και το κάναμε γιατί μας άρεσε σαν υπάλληλος. Ήταν πραγματικά χαρούμενος, αλλά όταν υπογράψαμε τα χαρτιά, ανέφερε κάτι – και αυτό θα έπρεπε να το είχαμε υποψιαστεί. Είπε: “Αν δεν μου είχατε κάνει την αίτηση, θα σας είχα μηνύσει.”

Στην Αργεντινή, όταν ένας υπάλληλος καταθέτει αγωγή εναντίον του εργοδότη του, εννέα φορές στις δέκα, κερδίζει εξαιτίας του τρόπου λειτουργίας του νομικού συστήματος. Υποστηρίζει τον εργαζόμενο και όχι τον εργοδότη.

Νομικό σύστημα Αργεντινής

Είναι τόσο γελοίο! Άνθρωποι που δεν έχουν εργαστεί ποτέ για εσάς μπορούν να πουν ότι εργάστηκαν για σας, να παρουσιάσουν ψεύτικους μάρτυρες, και να κερδίσουν. Είναι χάλια. Νιώθεις αβοήθητος. Και, πρέπει να το σκεφτείτε δύο φορές για την ιδιοκτησία μιας επιχείρησης σε αυτή τη χώρα. Το λέω αυτό τώρα, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκα για όλα αυτά τα πράγματα επειδή είμαι μάγειρας και το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να σερβίρω καλό φαγητό.

Η στάση του Γιάννη άρχισε να αλλάζει αφού έλαβε την άδεια εργασίας του. Του ζήτησα να κάνει κάτι και δεν θα το έκανε ή θα το αγνοούσε. Τότε θύμωσε όταν αλλάξαμε τον τρόπο που χωρίζαμε τα tips. Συνηθίζαμε να τα χωρίζουμε 50/50 μεταξύ των δύο σερβιτόρων και της κουζίνας, όπου υπήρχαν περισσότεροι υπάλληλοι που δούλευαν μακρύτερες βάρδιες. Οι σερβιτόροι έβγαζαν το 25% ή 600 περίπου πέσος για περίπου έξι ώρες εργασίας εκτός από τους μισθούς τους, ενώ η λάντζα έβγαζε 200 πέσος (περίπου 40 δολάρια) και εργάζονταν εννέα ώρες. Πήραμε την απόφαση να το χωρίσουμε δίκαια μεταξύ όλων.

Η αρχή του κακού

Ήταν αναστατωμένος γιατί κέρδιζε λιγότερα χρήματα, αλλά τα tips ήταν tips, δεν τους πληρώναμε. Στην πραγματικότητα, σε κανένα από τους σερβιτόρους δεν άρεσε η ιδέα και ο διευθυντής του εστιατορίου ενημέρωσε όλο το προσωπικό ότι οι σερβιτόροι δεν ήθελαν η κουζίνα να παίρνει επιπλέον tips. Οι δύο σερβιτόροι μάλιστα, πρότειναν να πληρώσουμε περισσότερο τους εργαζόμενους της κουζίνας, αν και τους πληρώναμε ακριβώς όσα προέβλεπαν οι συνδικαλιστικές κατηγορίες τους. Τότε τα πράγματα έγιναν άσχημα…

Λίγους μήνες μετά τη λήψη της άδειας εργασίας του, ο Γιάννης είχε μία διαμάχη με τον διευθυντή του εστιατορίου. Χρειαζόμασταν μία μπέιμπι σίτερ και πρότεινε τη φίλη του. Ήμασταν στην δουλειά και ήθελε να φύγει για να πάει τη φίλη του στο σπίτι της. Είχα ήδη φύγει και ο διευθυντής του εστιατορίου είχε άλλες δύο ώρες για να πάει σπίτι του και ο Γιάννης είχε αναστατωθεί γιατί δεν τον έφερε στο σπίτι μου και θα έπρεπε να πάρει ένα ταξί για να την πάρει. Την επόμενη μέρα ο Γιάννης έκανε φασαρία πάλι και του είπαν ότι αν δεν άλλαζε τη στάση του, θα έπρεπε να τον αφήσουμε να φύγει.

Τελική απόφαση

Είπε: “Κάν’το, απόλυσε με”. Μετά από αυτό το επιχείρημα, ήμουν σαν, “Τι στο διάολο συμβαίνει εδώ;” Ήταν προφανώς εκνευρισμένος επειδή έβγαζε λιγότερα χρήματα από τα tips. Τότε ο άντρας μου τον έδιωξε. Αλλά κάναμε το λάθος να μην “αναφέρουμε” μόλις δεν έκανε κάτι ή έκανε κάτι λάθος, οπότε δεν είχαμε αποδείξεις για να μας στηρίξουν.

Στείλαμε την επιστολή απόλυσης, αλλά ο Γιάννης επέστρεψε με ένα νομικό έγγραφο που έλεγε ότι δεν είχαμε ποτέ καταβάλλει τις απολαβές για τις διακοπές του – κάτι που είχαμε κάνει. Στείλαμε πίσω ένα άλλο νομικό έγγραφο και η ανταπόκριση του ήταν να μας μηνύσει για 700.000 πέσος που δεν είχε πάρει από tips, άδειες διακοπών, ακόμα και για ημέρες που δεν είχε εργαστεί.

Συμβουλές

Ο πρώτος δικηγόρος μας έδωσε κακές συμβουλές – ότι ο συμβιβασμός αμέσως δεν ήταν προτεραιότητα – ενώ ο δεύτερος μας συμβούλευσε να συμβιβαστούμε το συντομότερο δυνατόν αλλιώς θα μπορούσε να πάει στα εκατομμύρια. Και θα είχαμε χρεοκοπήσει.

Όταν πήγαμε να συμβιβαστούμε, ο Γιάννης ζήτησε 70.000 πέσος (4.625 δολάρια), αλλά δεν είχαμε αυτά τα χρήματα: βρισκόμασταν στη μέση του ανοίγματος του δεύτερου εστιατορίου μας και είχαμε δανείσει από τον παππού μου, τους κουνιάδους μου, από όλους όσους μπορούσαμε για να ξεκινήσουμε. Θεωρήσαμε ότι θα δεχόταν 30.000 πέσος αλλά είπε όχι. Προσφέραμε 50.000 πέσος, αλλά είπε όχι. Έπειτα απαιτούσε μεγαλύτερο ποσό. Έτσι, απέρριψε ακόμη και τα 100.000 πέσος που του προσφέραμε.

Συμβιβαστήκαμε στα 129.000 πέσος, τα οποία πληρώνουμε σε έξι δόσεις, επειδή δεν μπορούμε να πληρώσουμε ένα τόσο μεγάλο ποσό. Πρέπει να πληρώσουμε τόσο τον δικηγόρο του, όσο και τον δικηγόρο μας.

“Φίλοι-φίδια”

Ένα άλλο χτύπημα. Αφού απολύσαμε τον Γιάννη και στη μέση της μήνυσης του, ο δεύτερος σερβιτόρος μου του βρήκε δουλειά στο μαγαζί ενός φίλου και συναδέλφού μου. Ενημέρωσα τον φίλο μου, υποθέτοντας ότι θα τον ξεφορτωθεί. Δεν το έκανε. Και ο Γιάννης εξακολουθεί να εργάζεται εκεί σήμερα. Αυτός ο συνάδελφος και εγώ δεν είμαστε πλέον φίλοι.

Είμαι σε αυτό το εστιατόριο κάθε μέρα και νύχτα, έχω παιδιά, και δουλεύουμε συνεχώς. Αυτός ο τύπος ήρθε, εργάστηκε έξι έως επτά ώρες μια νύχτα, δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα, και παίρνει τα χρήματα που εργαζόμαστε τόσο σκληρά για κάθε μέρα της ζωής μας.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.simposio.news
Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το Simposio.news δεν φέρει καμία ευθύνη.
Το simposio.news επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
ΜΕΣΩmunchies.vice.com
Paris Kalatzis
Από μικρός λάτρης του φαγητού, έχει μία εμμονή με την ασιατική κουζίνα καθώς επίσης και με οτιδήποτε είναι φτιαγμένο από ζύμη.